Hier een terugblik op voorgaande edities, maar ook nog verder terug op meerdere pagina's van deze website.................
Op zondagmiddag 17 mei 2026 beleefde Bikkel Blues een seizoensafsluiting zoals liefhebbers die het liefst zien: warm, intens en doordrenkt van pure bluesbeleving.
Een middag waarop vakmanschap, spelplezier en muzikaal vuur moeiteloos samenkwamen.
Clemens van de Ven verscheen nog maar eens op het podium, tegenwoordig een zeldzaamheid, maar zodra de eerste noten klonken was duidelijk dat zijn liefde voor de muziek onverminderd groot is. Met zijn karakteristieke New Orleans-sound bracht hij een optreden vol souplesse, sfeer en authenticiteit. Zijn muziek ademde de warmte van zuidelijke jazzclubs, rokerige bars en lange middagen waarin muziek de hoofdrol speelt.
Clemens speelde ontspannen, maar met een vanzelfsprekende klasse die alleen echte routiniers bezitten. Het publiek hing aan zijn lippen en genoot zichtbaar van iedere noot. Een puike show van een muzikant die nog altijd weet te raken.
Na deze stijlvolle opmaat nam de JPK Band het stokje over — en vanaf dat moment ging het gaspedaal volledig naar beneden. Samen met een enthousiast en uitgelaten publiek maakte Jan Pieter Kuyten er een dampend bluesrockconcert van dat geen moment verslapte. Kuyten teisterde zijn gitaar met een intensiteit die rechtstreeks uit hart en ziel leek te komen. Zijn zelfgebouwde elementen gaven de gitaar die kenmerkende, rauwe en heerlijk vette sound waarmee de band zich onderscheidt.
Ruim tweeënhalf uur lang vulde de zaal zich met gruizige riffs, slepende solo’s en opzwepende grooves. Geen routineklus, maar muziek gespeeld met overtuiging, passie en zichtbaar speelplezier. De energie tussen band en publiek werkte aanstekelijk: hoe verder de middag vorderde, hoe vuriger de sfeer werd. Het was bluesrock zoals bluesrock bedoeld is — eerlijk, luid, meeslepend en recht uit het hart.
Met deze indrukwekkende zondagmiddag kreeg het seizoen een meer dan waardige afsluiting. Bikkel Blues kan terugkijken op opnieuw een prachtig muziekjaar vol sfeer en kwaliteit.
Op naar zondag 20 september 2026, wanneer de deuren opnieuw opengaan voor een nieuw seizoen vol mooie zondagsmiddagconcerten, dampende blues en onvergetelijke ontmoetingen.
Fijne zomer en graag tot ziens bij Bikkel Blues!
Een terugblik op een bijzonder geslaagde zondag 1 maart j.l.
We zijn als organisatie erg blij met de toeloop en danken de aanwezigen voor hun enthousiasme en zijn tevens ingenomen met de goede sfeer die er telkens weer in zaal Thijssen "rondhangt".
(Bron: Bluesbreeker/Wil Wijnhoven)
Zondag 1 maart 2026, Zaal Thijsen, Vlierden
Bikkelblues een dubbelconcert van uitersten.
Bikkelblues presenteert deze zondag hun tweede dubbelconcert van het nieuwe seizoen. Met optredens van Luka Holkenborg Band en Fat Harry & The Fuzzy Licks. Twee bands met twee stijlen blues, twee uitersten die beiden voor een buitengewoon muzikale middag hebben gezorgd.
De klok slaat 15:00 uur als ceremoniemeester Johan Philipsen de middag aankondigt met het optreden van de Luka Holkenborg Band. De nog zeer jonge Luca Holkenborg gaat na een succesvolle periode met de band Mojohand verder met zijn eigen band. Dit trio bestaat uit drummer Johan van Lanen en bassist Theo Jacobs en natuurlijk zanger en gitarist Luca Holkenborg.
Luca houdt van stevig gitaarwerk en dat laat hij ook duidelijk horen in zijn setlist. Een setlist waar we covers terugvinden van ondermeer Stevie Ray Vaughan; John Lee Hooker en Jimmy Dulkin. Het trio is al goed op elkaar ingespeeld en je zou niet zeggen dat Luca pas 16 jaar is en zo goed gitaar speelt. Dat bewijst hij eens te meer met het openingsnummer: ‘Scuttle Butin’ van Stevie Ray. Het trio laat er geen gras over groeien en gaat meteen verder met ‘Where’s My Baby’ van Johnny Otis gevolgd door ‘Wish You Would’, zonder bluesharp maar daarvoor in plaats het gitaarspel van Luca.
Gedurende het hele optreden worden we goed bediend met een selectie aan mooie en stevige bluesrock nummers. We horen voorbijkomen: ‘Boom Boom’; ‘Going Down’; ‘The Sky Is Crying’. Een mooie setlist
Hoewel zijn stem nog niet volgroeid is weet hij dit heel goed op te vangen met zijn gitaarspel. En laten we eerlijk zijn, er zijn grootheden in de blues die beter gitaar spelen dan dat ze kunnen zingen. Dus dat hoeft en is geen probleem voor Luca Holkenborg. Want gezien zijn optredens met Mojohand en nu met zijn eigen band zijn top. En dat belooft heel veel goeds voor zowel de band alsook het publiek.
Na ruim een uurtje gespeeld te hebben roept het publiek om een toegift en dat doet hij met een prachtige uitvoering van het nummer ‘Catfish’. Het gitaarspel is weer van hoog niveau, gedegen, strak en to the point.
Dit was als opening een stevig optreden dat het publiek voor deRotterdamse bluesband Fat Harry & The Fuzzy Licks heeft opgewarmd. Een mix van Funk, soul, R&B en blues is de stijl die de band tot in de puntjes weet uit te voeren. Een en al ervaring staat hier op het podium. Het is ook niet vreemd dat Amerikaanse artiesten zoals Preston Shannon; Taildragger en Joe Louis Walker met hen heeft samengespeeld.
De band heeft een nieuw album uitgebracht met als titel: “Ten Zero Alley” waaronder ook het prachtige nummer: ‘I’m Gonna Leave You; met Joe Louis Walker, die helaas 2 weken na de opname overleden is.
Met ‘Overall Junction’ een nummer van Albert King begint het optreden zeer goed. Mooi gitaarspel, lekker rustig en ingetogen en soms flink uitpakkend kenmerkt Harolds gitaarspel.
Het optreden bestaat uit eigen werk van hun recente album maar ook uit covers. Een sterke afwisseling van stijlen en nummers. Na de opening worden we getrakteerd op eigen werk zoals: ‘Ignorant Wall’ dat terug te vinden is op het nieuwe album. Het nummer ‘Swear I Can Hear You’ wordt opgedragen aan hun overleden saxofonist: Jan de Ligt. Dat hakt er wel in bij ons toehoorders. Mooie song, zeker geluisterd naar de tekst en dan te bedenken dat dit het laatste album is waarin Jan heeft meegewerkt.
‘Feel Good Blues’ is een mooie blues song, afkomstig van hun recente album, met daarin verwerkt met heerlijke saxofoon en drumpartijen. ‘Slipping And Sliding’ is een mooi uitgevoerde cover met mooie slide en gruizige zang. Uiteraard staat ‘I’m Gonna Leave You’ ook op het programma helaas zonder Joe Louis Walker maar dat maakt deze song er niet minder om. Een mix van funky stuff en blues maar de zang en het gitaarwerk heeft de band voortreffelijk opgevangen.
De stijl van muziek van Fat Harry & The Fuzzy Licks is blues in al zijn verscheidenheid en top uitgevoerd. Dat levert uiteraard ook een toegift op dat met volle overtuiging door de band wordt gegeven.
Een mooi begin van een blues seizoen in Zaal Thijsen georganiseerd door de mannen van Bikkel Blues. Chapeau voor deze mooie zondag. | We zijn meer dan een groepje experts. We zijn een familie van gelijkgestemden en we gebruiken onze passie en wat we kunnen om echt een verschil te maken.
Even terugblikken op het eerste concert in 2026. 11 januari j.l.
Verslag Bikkel Blues – Internationale bluesavond in Vlierden
Zaal Thijssen in Vlierden vormde wederom het decor voor opnieuw een geslaagde editie van Bikkel Blues, waar liefhebbers werden getrakteerd op een middag vol pure, internationale blues van hoog niveau. Met twee sterke bands uit België en Duitsland bewees Bikkel Blues wederom zijn vaste waarde binnen het bluescircuit.
De middag werd geopend door Smokestack Charlie uit België.
Vanaf de eerste noten was duidelijk dat deze band staat voor rauwe, ongepolijste blues met een stevige groove. Met hun energieke spel en doorleefde sound namen zij het publiek moeiteloos mee in een repertoire dat balanceerde tussen traditioneel en eigentijds. De zang klonk intens en overtuigend, ondersteund door een strak spelende ritmesectie en smaakvolle gitaarsolo’s.
Een hoofdrol was er weggelegd voor de Franstalige dame, die haar bluesharp werkelijk ¨geselde” met mooie en sterk passende bluestonen.
Smokestack Charlie speelde met zichtbaar plezier en wist die energie feilloos over te brengen op de zaal, die al snel volledig mee was.
Na deze sterke opening was het de beurt aan de Paddyboy Zimmerman Band uit Duitsland.
Met hun reputatie binnen de Europese blueswereld maakten zij die verwachtingen meer dan waar.
De band bracht een krachtige en technisch verfijnde show, waarbij vooral de muzikaliteit en dynamiek opvielen. De combinatie van virtuoos gitaarwerk, een karakteristieke stem en een solide bandgeluid zorgde voor een optreden dat zowel intens als meeslepend was. De nummers werden met overtuiging gebracht en lieten horen waarom deze band tot de betere acts in het huidige bluescircuit gerekend mag worden.
Het publiek genoot zichtbaar van de afwisseling tussen rauwe blues en verfijnde bluesrock, en beloonde de band met een warm en langdurig applaus. De sfeer in Zaal Thijssen was ontspannen en gemoedelijk – precies zoals Bikkel Blues bedoeld is: samen genieten, bijpraten en je laten meeslepen door goede muziek.
"Hammer" zoals de Duitsers zeggen als ze het geweldig vinden !
Met deze editie heeft Bikkel Blues opnieuw laten zien dat internationale topkwaliteit en een intieme, gezellige setting perfect samengaan. Een middag die bij veel bezoekers nog lang zal naklinken. Op naar 1 maart 2026.
Even terug kijken naar 2025 !
Bron: Bluesbreeker/Wil Wijnhoven.
Zondag 9 november 2025, Zaal Thijssen, Vlierden
Bikkel Blues sluit 2025 af met 2 top-optredens
Het einde van 2025 nadert met rasse schreden en de organisatie van Bikkel Blues kijkt al met een oog naar 2026. Maar voordat het zover is hebben ze nog een mooie jaarafsluiter met grandioze optredens van The Electrophonics en de Meryn Bevelander Band die zich op gitaar laat gelden.
Johan Philipsen opent rond drie uur de middag met het aankondigen van The Electrophonics, die na jaren van redelijke stilte weer aan het spreekwoordelijke venster zitten. Zij openen met ‘Love Upon A Shelf’. Even warmlopen maar dan gaat de band er tegenaan zoals we uit het verleden van hen gewend zijn. Stephan Hermsen, een top entertainer met een goede zangstem maar ook fantastisch mondharmonica speelt. Dit is tevens ook het laatste optreden van saxofonist Wim Crijns, hij verlaat de band, maar zijn saxofoonsolo bij menig nummer hier spreken boekdelen. Swingjump in optima forma dat nog eens extra onderstreept wordt door Mo Gomez op gitaar die deze stijl nog eens extra aandikt.
Ik hoor wat surfinvloeden op ‘Money Talks’ maar vooral op ‘The Edge Of Time’ dat mij enigszins doet denken aan Dick Dale. Een prachtige sound waar ik wel van hou en daarin ben ik niet de enigste in zaal Thijssen zoals blijkt.
Een ballad ontbreekt ook niet op hun playlist met ‘Cryin’ Time’ laten ze ook hun gevoelige muzikale stijl horen. Met ‘The Edge Of Time’ wordt het reguliere optreden afgesloten ware het niet dat het publiek om een toegift roept. En daar geeft The Electrophonics graag gehoor aan. De uiteindelijke afsluiting wordt met het mooie nummer ‘Restless’ gedaan. De band heeft aan niets ingeboet en hebben weer een uitermate sterk optreden verzorgt.
Na een korte ombouwpauze om even bij te praten en een LP te scoren van The Electrophonics is het podium in gereedheid gebracht voor de Meryn Bevelander Band.
Deze jonge bluesgitarist die al zijn sporen heeft verdiend en dit jaar de Dutch Blues Award als “Jong Blues” talent heeft ontvangen.
Dit is een optreden van ‘dik hout zaagt men planken’, stevige bluesrock met spannende gitaarsoli.
De aftrap wordt gedaan met het nummer ‘Miss You’ gevolgd door ‘Walk In My Shadow’ twee stevige nummers. Maar dat Meryn Bevelander ook slow blues kan spelen laat hij het publiek horen met ‘Sugar’. Een nummer waar hij zijn gitaar wel ‘heel’ klein laat klinken en daarmee het publiek muisstil krijgt. Mooi en gelikt gitaarspel dat tegen het einde aan weer uitmondt in stevigheid.
De baspartijen van Kevin Clerence in onder meer ‘Lady Bee’ zijn top en goed getimed. In deze song voegt het een funky noot toe. Samen met het gitaarspel van Meryn voert de blues toch de boventoon. Een mooi uitgevoerde cover van Jimmy Rogers is het strak uitgevoerde ‘Walking By Myself’ waarbij ze heel goed geluisterd hebben naar Gary Moore.
Broer Florian Bevelander achter de drumkit is een uitstekende drummer die op de ‘achtergrond’ een top ritme aanhoudt. En wat te denken van Sander Poleij achter de toetsen. Alhoewel de bandleden nog vrij jong zijn is dat totaal niet te merken in hun muzikaliteit en het beheersen van hun instrumenten. Alles loopt als gesmeed en het lijkt alsof ze al jarenlang ervaring hebben.
Het einde komt met het welbekende ‘The Ballad of John Henry’. Een prachtig nummer dat door velen is gecoverd. Meryn begint redelijk ingetogen en bouwt het nummer op naar een absoluut hoogtepunt. Vooral de bas speelt een mooie hoofdrol in dit nummer waardoor het nog ruimer klinkt.
Een toegift ontbreekt niet en daarbij laat Meryn ook zien dat hij kan entertainen. Met het afsluitende ‘Help Me’ loopt hij met zijn gitaar op de rug al spelend tussen het publiek door. Dat bevalt iedereen natuurlijk wel en daarmee kun je ook een optreden mooi en goed afsluiten.
De organisatie van Bikkel Blues heeft voor een mooie jaarafsluiting gezorgd en met hun inzet en inbreng kunnen we in 2026 weer heel wat moois verwachten.
Geslaagd 1e seizoen Bikkel Blues-concerten.
Zondag 13 April 2025 jl. vond de vierde editie van Bikkel Blues plaats in Zaal Thijssen te Vlierden. Tekst Rob Schoenmakers alias Robbie Stone en foto’s Leo Gabriëls (waarvoor beiden hartelijke dank).
Wat een heerlijke middag was het weer, afgelopen zondag 13 april, in de sfeervolle Zaal Thijssen in Vlierden. Onder de noemer Bikkel Blues, ooit begonnen als de voorloper Keeping The Blues Alive, kwamen twee topbands bij elkaar voor een onvergetelijke blues ervaring.
De opkomst van het publiek was, ondanks het sterke programma, deze keer om onbekende redenen wat mager. Maar de sfeer was weer warm en de muziek opnieuw een echte slijpsteen voor de geest, zoals ik goede muziek wel vaker noem.
De aftrap was zondag voor de Dave Chavez Band. Naast Dave Chavez op gitaar en vocals zagen we bassist Peter Offerman, Jody van Ooien op drums en Patrick Cuyvers op toetsen. Het Hammondorgel stond in zijn ‘blootje’ op het podium, waardoor aan de voorkant alle elektronica zichtbaar was, iets wat we niet eerder hadden gezien. Vanaf de eerste noot was het raak, met een stevig openingsnummer waarin de Hammond als olie tussen het instrumentarium van de anderen door liep. Dave Slaratubun, beter bekend als Dave Chavez, bracht zijn herkenbare rauwe stem en krachtige gitaarspel met volle overtuiging. Zijn blues ademt soul, en Bassist Peter Offerman leverde strak en ondersteunend werk, met een groove die je lijf vanzelf liet meebewegen. Jody van Ooien op drums hield het fundament stevig, met ritmes die zowel dynamisch als subtiel waren zijn timing is altijd raak. Natuurlijk mogen we Patrick Cuyvers op toetsen niet vergeten, zijn spel was meeslepend en melodieus, en gaf het geheel een warme gelaagdheid.Deze band weet hoe je een zaal inpakt en comprimeert tot een prachtig muzikaal pakket vol slow en zagende blues .
Na de pauze was het de beurt aan de José Ramirez Band, die in 2017 door inspanningen van de organisatoren destijds voor het eerst voet zette op Europese grond en in Vlierden ook zijn Europese debuut maakte. Wat een internationale topformatie stond daar op het podium. José werd begeleid door drie ijzersterke muzikanten uit onze eigen contreien. Op basgitaar de Belgische Carlo Van Belleghem, achter het drumstel zat Marcus Weymaere , eveneens uit België, op toetsen zagen we onze eigen Matthijs Daniël (Stauttener). José, de zelf uit Costa Rica afkomstige zanger en gitarist, speelde met een finesse en emotie die recht het hart in ging. Zijn spel is zowel technisch verfijnd als geladen met gevoel, elke noot had betekenis. Contact met het publiek vind ik bij een artiest belangrijk, maar het had iets minder gemogen, met daarvoor in de plaats wat meer muzieknoten. Maar dit blijkt op het Amerikaanse continent vrij gewoon te zijn. Ook Walter Trout, vorig jaar in 013, betrapte ik hierop. José Ramirez scoorde 1-1 door op te merken dat het publiek het geklets door zijn muziek heen nog niet verleerd was. Een andere vorm van contact met het publiek die velen waarderen is een moment als José Ramirez de zaal in komt met zijn gitaar en daar een ronde maakt langs de bezoekers. en prachtig tegenwicht bood bassist Carlo Van Belleghem met zijn soepele en funky lijnen aan Ramirez’ gitaarspel. Ook Carlo’s vette bassolo later maakte indruk. Marcus Weymaere blijkt een drummer met een feilloos gevoel voor dynamiek en drive; onze Nederlandse trots is Matthijs Daniël. Wat een virtuoos. Een ander instrument, maar dan zonder versterker, was de stem van José zelf, die zijn stembandgeluid naturel de zaal inwierp. Altijd mooi om te horen, het doet me op zo’n moment denken aan de stemdinosaurus Guy Forsyth.
Het was een middag waar alles klopte: de muziek, de locatie, het publiek. De blues werd geleefd, niet alleen gespeeld. Bikkel Blues heeft weer naam gemaakt, en hoe!
Hopelijk is dit weer een opmaat naar een mooie traditie die nog jaren doorleeft in Zaal Thijssen. Voor bluesliefhebbers die deze middagen in Vlierden nog nooit hebben meegemaakt, adviseer ik om de website en Facebookpagina toch eens in de gaten te houden en het niet alleen bij het lezen van verslagen te laten. Het vindt plaats in een mooie zaal met een goede akoestiek en het is echt de moeite waard om er een stukje voor te reizen. Na een zomerstop wordt Bikkel Blues in oktober weer voortgezet. Check de website voor meer info.; klik HIER.
Puike Zondagmiddag @ 5e Bikkel Blues – Vlierden
Zondag 14 September 2025 jl. vond de vijfde editie van Bikkel Blues plaats in Zaal Thijssen te Vlierden. Tekst Rob Schoenmakers alias Robbie Stone en foto’s Leo Gabriëls (waarvoor allebei ontzettend bedankt).
Het nieuwe seizoen van Bikkel Blues in zaal Thijssen in Vlierden werd geopend door de Steven Troch Band, en dat bleek een keuze van formaat. Vanaf het eerste nummer knalde er een stevige groove uit de speakers die meteen liet voelen dat dit geen rustige zondagmiddag zou worden.
Omdat ik de band alleen van naam kende en niet zeker wist of ik hen eerder gezien had in mijn vijftig jaar concertbezoeken, had ik vooraf wat nummers op muziekdienst Tidal beluisterd. Toch sloeg ik daarmee de plank mis vergeleken met wat er live in Vlierden gebeurde. Waar de streamingversies soms wat ingetogen leken, stond hier een band die juist barst van energie, spanning en dynamiek.
Steven Troch blijft je bij als frontman. Zijn zang is overtuigend, maar vooral zijn mondharmonica spel sprong eruit: snel, trefzeker en met een emotionele lading die je niet onberoerd laat.
Dennis de Gier zat achter het drumstel en zorgde voor een fundament dat strak en veelzijdig tegelijk was. Hij wisselde moeiteloos tussen subtiele grooves en stevig doordreunende ritmes, waardoor elk nummer de juiste stuwkracht meekreeg.
Op gitaar liet Matti de Rijcke horen hoe breed zijn kunnen is. Hij kan klein en verfijnd spelen in de rustige stukken, maar ook fel en uitgesproken zodra de band naar een climax toewerkt. Zijn solo’s waren telkens goed gedoseerd en gaven de songs een extra laagspanning.
Liesbeth Sprangers toonde op de basgitaar hoe belangrijk een solide basis is. Haar spel is soepel maar trefzeker, en samen met de drums legde ze de vloer waarop de rest van de band kon uitpakken. Bovendien voegde ze subtiel backingvocals toe, waardoor de sound voller werd.
Wat deze middag extra bijzonder maakte, waren de nummers die rustig begonnen en zich langzaam opbouwden naar een climax. Dat zijn precies de muzikale reizen die je als luisteraar volledig meeslepen, en de Steven Troch Band weet dat uitstekend neer te zetten.
Kortom: de band bewees in Vlierden dat een live-ervaring niet te vergelijken is met een opname van een album. Het was een krachtige, verrassende en meeslepende aftrap van het nieuwe seizoen van Bikkel Blues.
Sean Chambers is een Amerikaanse blues-rockzanger, gitarist en songwriter, opgegroeid in Florida. Hij begon professioneel in 1998. Zijn debuutalbum heet Strong Temptation.
Iedere keer als ik hem op het podium zie staan, komt bij mij qua uiterlijk het beeld van Gary Moore op. In zijn beginjaren werkte hij vier jaar als gitarist en bandleider voor Hubert Sumlin, bekend als gitarist bij Howlin’ Wolf.
Alweer voor de derde keer stond Sean Chambers op het podium in Vlierden, en dat had een reden: wie hem eerder had gezien, wist dat hij garant staat voor een dampend blues-rockfeest, en ook dit keer stelde hij niet teleur.
Ditmaal kwam Chambers met een bijzondere formatie, met niemand minder dan twee oud-leden van de inmiddels ontbonden, legendarische band Savoy Brown: Pat DeSalvo (bas en zang) en Garnet Grimm (drums en zang). Samen met Chambers vormden zij een powertrio dat vanaf de eerste noot liet horen hoe strak en energiek blues-rock kan klinken.
Het was niet alleen een feest van virtuoos gitaarwerk van Chambers, maar ook een samenspel waarin de ritmesectie een hoofdrol opeiste. DeSalvo en Grimm lieten zien dat ze niet alleen de nalatenschap van Savoy Brown eer aandeden, maar ook een perfecte aanvulling waren op de vurige stijl van Chambers. Het publiek in Vlierden kreeg dan ook een show voorgeschoteld die bol stond van rauwe energie, maar ook van muzikaliteit en passie.
Dat Chambers voor de derde keer terugkeerde als enige concert in Nederland tijdens zijn Europese tournee naar dit podium, is niet verwonderlijk. Hij heeft er duidelijk een band mee opgebouwd. De bezoekers waarderen hem daar des te meer om.
Kortom: een middag vol bluesrock van de bovenste plank, gespeeld door drie muzikanten die elkaar perfect aanvoelen. En dit alles werd opnieuw mogelijk gemaakt door een puike organisatie die er iedere keer weer in slaagt uitstekende acts uit binnen- en buitenland neer te zetten.
Ken je Bikkel Blues nog niet? Bezoek eens de website van Bikkel Blues (klik HIER) en vraag per e-mail de nieuwsbrief aan om op de hoogte te blijven van nieuws en komende concerten op zondagmiddagen, in een gezellige zaal met goed geluid en vele andere bluesliefhebbers.
Tot zondag 9 november in Zaal Thijssen te Vlierden.
